Een herdenking van een heel dorp
De herdenkingsdag op zondag 9 november begon om 9.40u.
Onder de begeleiding van de Flanders Memorial Pipe Band, de vlaggen van de vaderlandslievende verenigingen en de plaatselijke verenigingsvlaggen begaven we ons naar de Sint-Pieter-in-de banden Kerk.
De eucharistieviering werd opgeluisterd door de ‘Cantorij Jubilate uit Oostkamp’ met Mithra Van Eenhooge aan het orgel, Inge Van Hulle, de ‘For Freedom Pipes en Drums’ en de ‘Koninklijke Muziekmaatschappij Poldergalm’. Ook onze acoliet Lars en lectoren Gisèla en Greet zorgden mee voor een sfeervolle viering.
Zoals elk jaar werd één van de gesneuvelden in de schijnwerper geplaatst: Louis Lannoye. Zijn levensverhaal werd voorgelezen door Greet. Tijdens de voorbeden baden we voor de andere 22 militairen en de 5 burgerlijke slachtoffers uit ons dorp waaronder ook Louis Lannoye, voor de Engelse vliegtuigbemanning omgekomen ter hoogte van de Herdersbrug en voor de gesneuvelde Canadese bevrijders van ons dorp en voor alle oorlogs- en burgerslachtoffers.
Terwijl de namen van deze oorlogsslachtoffers werden voorgelezen, werd voor het altaar door de kinderen een vredesduifje aangebracht. De om en bij 375 aanwezigen in de kerk waaronder kinderen van onze basisscholen ‘De Bijenkorf’ en ‘De Lenaard’ en onze KSA Sint-Lenaert, genoten van een serene en stemmige eucharistieviering dito herdenkingsplechtigheid.
Tijdens het herdenkingsmoment in de kerk werden we toegesproken door Joris Praet, voorzitter van NSB Dudzele, en door schepen Olivier Strubbe. Dat kinderen gevoelig zijn voor de verhalen van de oorlog, lieten een aantal leerlingen van onze scholen horen aan de hand van eigenhandig geschreven gedichten.
Een heel mooi moment.
Bij het zacht neerdwarrelen van honderden poppieblaadjes uit de nok van de kerk
bleef het ingetogen stil. Ondertussen zong Inge ‘Amazing Grace’.
Na de viering en het herdenkingsmoment was er het eerbetoon met bloemenhulde aan de herdenkingskapel. Het volkslied van de Vlaamse Gemeenschap, de Canadese en Belgische hymne sloten de plechtigheid af.
Met een natje en een droogje werd bijgepraat in de zaal De Polder. In de namiddag werd voor het feestmaal aangeschoven. Deze werd afgesloten met de traditionele tombola.
Het werd een rijk gevulde dag die enkel kon slagen dankzij de inzet van een hele groep vrijwilligers in een prachtige organisatie.
In naam van NSB Dudzele wil ik hen en alle aanwezigen hartelijk danken. De herdenkingsviering maakte een heel diepe indruk op mij: de woorden, de muziek, maar niet in het minst de verbondenheid van zoveel mensen van alle leeftijden en de medewerking van heel wat Dudzeelse verenigingen. Kortom, het werd ook dit jaar een herdenking van en door een heel dorp!
Carmino
Toespraak voorzitter NSB Dudzele Joris Praet
Vandaag zijn we hier samen, op deze plek, om hen te herdenken die hun leven gaven tijdens de beide wereldoorlogen, zowel militairen als burgers. Het is een moment van diepe reflectie, een moment waarop we stilstaan bij de offers die gebracht zijn voor onze vrijheid, onze vrede.
Herdenken is meer dan alleen terugkijken; het is een actieve daad van dankbaarheid en respect. Respect, dat is een woord dat vandaag centraal staat. Respect voor het verleden, voor de geschiedenis die ons gevormd heeft. Respect voor de moed en opoffering van zij die ons voorgingen. En respect voor elkaar, voor de verschillende manieren waarop we dit respect uiten en ervaren.
Ik kijk rond en zie vele vertrouwde gezichten. Ik zie de ruggengraat van de herdenkingsbeleving in ons land, de leden van onze vaderlandslievende verenigingen. U bent de generatie die de fakkel van herinnering draagt, generatie op generatie.
Uw toewijding, jaar in jaar uit, is een bron van inspiratie voor ons allen. U bent de levende link met een verleden dat wij nooit mogen vergeten.
Maar ik zie ook de jeugd, de schoolkinderen, leden van de jeugdvereniging KSA, onze toekomst. En ik zie onze pastoor Carmino, die met open armen de jongste generatie betrekt bij deze herdenkingen, op een manier die misschien nieuw is, die misschien anders is dan wat we gewend zijn.
En ja, … ik weet dat sommigen dit als onconventioneel beschouwen, misschien zelfs als minder respectvol. Maar ik vraag u: is het niet juist de hoogste vorm van respect om ervoor te zorgen dat deze herdenkingen blijven bestaan? Om ervoor te zorgen dat de lessen van het verleden niet verloren gaan?
Toen ik 2 jaar geleden als gepensioneerd commandant van de Zeebrugse haven op vraag van erevoorzitter Martin Van Acker bestuurslid werd van N.S.B. Dudzele stelde ik vast dat de gemiddelde leeftijd binnen de vaderlandslievende verenigingen inderdaad rond de 70 jaar ligt.
Dat betekent, helaas, dat als wij er niet in slagen de jeugd te enthousiasmeren, deze prachtige en noodzakelijke herdenkingen binnen een vijftiental jaar zullen uitdoven als een kaars in de wind….
En dat zouden wij, geachte aanwezigen, die zoveel hebben doorstaan, absoluut niet willen.
Dit mogen wij, onze generatie, niet op ons geweten hebben. De toekomst ligt bij onze jeugd. Zij zijn degenen die de fakkel moeten overnemen, die de verhalen moeten blijven vertellen. En daarvoor moeten we hen warm maken, hen betrekken, op een manier die aansluit bij hun leefwereld.
De aanpak van onze pastoor Carmino is misschien anders, maar zijn intentie is puur: de jeugd verbinden met onze geschiedenis, met het belang van vrede en vrijheid. Dat is niet onrespectvol, dat is visionair.
Laten wij vandaag niet alleen herdenken, maar ook vooruitkijken. Laat ons de hand reiken naar de jongere generatie, hen tonen dat herdenken geen zware last is, maar een eervolle taak, een levende traditie. Laten we hen inspireren om de waarden van respect, vrede en vrijheid te koesteren, zodat zij op hun beurt deze fakkel kunnen doorgeven. Alleen dan kunnen we er zeker van zijn dat de offers van het verleden nooit tevergeefs zijn geweest en dat de herinnering aan hen die vielen, voor altijd zal voortleven.
Joris Praet
Toespraak Schepen Olivier Strubbe
Vandaag herdenken we de Wapenstilstand van de Eerste Wereldoorlog, en tegelijk staan we stil bij de bevrijding na de Tweede Wereldoorlog. Twee momenten in onze geschiedenis die ons, meer dan honderd jaar later, nog steeds diep raken. Wapenstilstand betekende niet enkel dat de wapens zwegen, maar ook dat mensen opnieuw mochten hopen. Hoop op rust, op veiligheid, op een toekomst waarin kinderen konden opgroeien zonder de angst voor bommen of bezetting. Ook de bevrijding na de Tweede Wereldoorlog bracht diezelfde hoop terug: het besef dat zelfs in de donkerste tijden, de kracht van samenwerking, moed en volharding het verschil kan maken.
Vandaag buigen wij ons hoofd voor allen die hun leven gaven in die oorlogen. Hun namen en verhalen herinneren ons eraan dat vrijheid nooit vanzelfsprekend is. Wat wij vandaag als gewoon ervaren, vrij spreken, vrij reizen, vrij denken, is gebouwd op de offers van hen die ons voorgingen.
Maar herdenken is méér dan terugkijken. Het is ook een spiegel naar vandaag. Helaas zien we dat oorlog en geweld de wereld nog steeds verscheuren. Van Oekraïne tot het Midden-Oosten, van vergeten conflicten in Afrika tot vluchtelingen die hun leven riskeren in een zoektocht naar veiligheid: telkens opnieuw toont de actualiteit ons hoe kwetsbaar vrede is. Daarom rust er op ons allemaal een verantwoordelijkheid. Niet enkel op regeringen of internationale instellingen, maar ook op ons als burgers. Vrede begint vaak klein: in de manier waarop we met elkaar omgaan, in de bereidheid om verschillen te overbruggen, in het tonen van menselijkheid en mededogen.
Vandaag herdenken wij, maar vandaag verbinden wij ons ook. Verbinden met het verleden, uit respect voor wie gevallen is. Verbinden met het heden, door trouw te blijven aan waarden als vrijheid en solidariteit. En verbinden met de toekomst, door zelf te kiezen voor dialoog en rechtvaardigheid.
Tot slot wil ik graag N.S.B. Dudzele bedanken voor de organisatie van deze jaarlijkse herdenking, en een oprechte dank uitspreken aan het bestuur en de vele vrijwilligers die zich elk jaar opnieuw inzetten om deze plechtigheid mogelijk te maken. Dankzij jullie blijft deze belangrijke traditie in ere gehouden.
Laat ons samen de herinnering levend houden en tegelijk de boodschap van vrede uitdragen, hier in Dudzele, in ons land en ver daarbuiten.
Olivier Strubbe
